Schmerlitz
| wo nas |
|
|
|
|
Witajće!
Ludźo jowle strowja so a praja sej słowo w swojej rěči, jednej z mnohich na swěće. A z dobrym prawom maja so po starej mudrosći: dźěłaj a spěwaj. Nałožki powyšeja naš wšědny dźeń, w běhu lěta k dostojnym swjedźenjam.
Hdźež so po woběmaj bokomaj Klóšterskeje wody wotměnja
žołmojta pahórčina klóšterskich honow z krajinowej nižinu w Delanach, smy my
doma w serbskej Łužicy. Niže Róžanta, dokal katolskich Serbow hižo lěttstotki
dołho chodźene puće wjedu k hnadownemu městu – leži Smjerdźaca, ródna wjes
znateho powědarja a zabawjerja w serbskej literaturje. Wón je swojim krajanam
tež tajkele słowa do pomjatka napisał. 
Štóž swoju wótčinu
a swój narod lubuje,
zachowa wobě hłuboko we
wutrobje,
prócuje so wo zbožo wobeju;
tón swój narod a swoju maćernu rěč
nihdy a nihdźe njezaprěje ...
Radlubin
Rady so po tym mamy. A wosebite wjeselo nam čini, doma
mjez swojimi runje tak kaž daloko za wobzorom našeje domizny, na swójske wašnje
jako rejwanska skupina kulturne herbstwo serbskeho luda hajić a pěstować. Z
lóštnej reju, hudźbu a spěwom předstajamy stare tradicije a žiwe wašnja našeje
wokoliny a druhich łužiskich regionow – Wam k radosći, druhim k wjeselu, nam
wšěm k wužitku.
|